Ruim 13% van de Nederlandse bevolking, ofwel 2,2 miljoen inwoners, krijgt een zelfzorggeneesmiddel voorgeschreven door hun huisarts. Nadat VWS op 1 januari 2004 de vergoeding hiervoor afschafte, kostte hen dat volgens berekeningen van het NIVEL gemiddeld 31 euro per persoon per jaar. Veel mensen betaalden echter fors meer dan dat gemiddelde. Ruim 35.000 mensen waren meer dan 250 euro per jaar kwijt aan zelfzorggeneesmiddelen op doktersvoorschrift.
Dit blijkt uit NIVEL onderzoek in opdracht van het Ministerie van VWS naar het gebruik en de kosten van zelfzorggeneesmiddelen.
Per 1 januari 2004 is de vergoeding voor zelfzorggeneesmiddelen voor iedereen komen te vervallen. Doel van het NIVEL onderzoek was het aanwijzen van groepen mensen (bijvoorbeeld ouderen, vrouwen, mensen met een bepaalde ziekte of mensen die een bepaald type geneesmiddel gebruikten) die onevenredig hoge kosten maakten voor hun zelfzorggeneesmiddelen. Voor hen zou dan een groepsgewijze uitzondering gemaakt kunnen worden wat betreft het afschaffen van de vergoeding. Dit bleek echter onmogelijk, want de mensen die hoge kosten hadden waren qua leeftijd, ziektebeeld of medicatiegebruik niet te onderscheiden van mensen die minder kosten maken. Bepaalde groepen (zoals bijvoorbeeld Parkinson patiënten) uitzonderen zou teveel anderen, met óók hoge kosten, tekort doen. Wel bleek een aantal zelfzorggeneesmiddelen erg duur te zijn.
Mede naar aanleiding van dit NIVEL onderzoek heeft het Ministerie van VWS deze bezuinigingsmaatregel deels teruggedraaid. Mensen die langer dan zes maanden op doktersvoorschrift een van de onderstaande vijf soorten dure zelfzorggeneesmiddelen gebruiken, krijgen deze vergoed van hun verzekeraar. Het gaat om laxeermiddelen, middelen tegen diarree, kalktabletten, anti-allergiemiddelen, en middelen bij maagledigingsstoornissen.
LINH
Dit NIVEL onderzoek is verricht op basis van gegevens uit het Landelijk Informatie Netwerk Huisartsenzorg (LINH). LINH bestaat uit 93 geautomatiseerde huisartspraktijken met ruim 360.000 ingeschreven patiënten (per december 2003). De LINH-huisartsen verzamelen op continue basis 'productiegegevens' over aandoeningen (ICPC-gecodeerde diagnose), aantallen contacten, geneesmiddelvoorschriften en verwijzingen. De organisatie en logistiek van LINH worden gefinancierd door het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. De praktische uitvoering vindt plaats in een samenwerkingsverband tussen het NIVEL en het Centre for Quality of Care Research van het Universitair Medisch Centrum St. Radboud in Nijmegen (WOK). De Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) en het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG) zijn partners in het project.
Zie voor meer resultaten van LINH onderzoek: www.nivel.nl/linh.
Subsidie en samenwerkingspartners
Bovengenoemd onderzoek is uitgevoerd door het NIVEL en LINH met subsidie van het Ministerie van VWS.
English