Vraagsturing in de zorg: wat is ervan terecht gekomen?

In 2006 is zijn de zorgverzekeringswet en de Wet marktordening gezondheidszorg ingevoerd. Hiermee moest de ontwikkeling van een aanbodgestuurde naar een vraaggestuurde inrichting van de zorg met gereguleerde marktwerking in gang worden gezet. Zo wilde de overheid komen tot een doelmatig werkend stelsel met kwalitatief goede èn betaalbare zorg (Westert e.a., 2010).
In het nieuwe zorgstelsel krijgen zorggebruikers en zorgaanbieders meer ruimte, maar ook meer verantwoordelijkheid (Westert e.a., 2010). Dit zou patiënten meer ruimte moeten geven om mee te denken en mee te beslissen over hun zorg Dit vereist dat zorggebruikers goed geïnformeerd zijn.
Over meebeslissen, (keuze-)informatie, keuzevrijheid en knelpunten in de zorg ondervroegen KNMG en NIVEL in 2003 zowel artsen als zorggebruikers. Het bleek dat artsen en zorggebruikers op veel punten van mening verschilden. Artsen hechtten grote waarde aan vraaggerichtheid van de zorg. Zorggebruikers wilden keuzevrijheid en keuze-informatie. In 2003 is aan zorggebruikers en artsen ook een aantal knelpunten voor goede zorg voorgelegd. Tekort aan personeel werd toen als grootste knelpunt gezien.

Hoe is het nu met de kloof tussen artsen en zorggebruikers? Heeft de stelselwijziging geleid tot de gestelde doelen en tot verkleining van de verschillen in opvatting tussen zorggebruikers en artsen? Zijn de ervaren knelpunten veranderd? Om deze vragen te beantwoorden, herhaalden de KNMG en het NIVEL het onderzoek in 2010. Aan de deelnemers werd een aantal stellingen ter beantwoording voorgelegd, en werd gevraagd welke knelpunten goede zorg belemmeren.